Z pudełkiem to samo pomyślałem Hapol

No więc tak...
Póżnym popołudniem, po wstępnym rzuceniu walizek pod przydzielony numer, lecimy na szybki rekonesans.W recepcji uzyskujemy info jak najszybciej dotrzeć do centrum Damai:
-tam na lewo, przez mosteczek, furteczka nie jest zamykana na kłódkę, a potem uliczką i już
A, że my lubimy wyzwania, więc idziemy dookoła, przez bramę wjazdową i ulicą w dół...
Chaszcze niemożebne, Zochę co chwila coś użera i już ma objawy malarii , pocimy się jak te durne w tym upale ale fajnie jest
Odnajdujemy małe centrum, które składa się z knajpek, sklepików, deptaczka - czyli punktu zbornego miejscowych
Namierzamy jadłodajnię składającą się z budek maści wszelakiej napychamy się dobrociami po kilka orangutanów( bo hotelowa knajpa- wiadomo zdzierstwo )
Tym razem nie ma ceratek tylko drewniane stoły i trza się dzielić miejscem z kotami których jest tu zatrzęsienie i co chwila spoglądają w talerz- skończyłaś już???? To daj trochę
i zahaczamy tradycyjnie o 7/11 po różności na wieczór
Trochę to wygląda na wymarłe, bo w tej chwili u nich jest po sezonie. Połowa dobrodziejstw nieczynna.
Potem spotykamy się z resztą grupy i ustalamy plan na dzień jutrzejszy:
- nie będziemy gnić na leżakach można przez godzinę ale cały dzień??????
Mamy w zasięgu Park Narodowy Santubong, więc ustalamy, że idziemy się jutro zmasakrować w las, samodzielnie, bez trzymania za rączkę
I o to chodzi

Widzę się tam - podoba mi się w tym hotelu Widoki obłędne zielenina, ocean, palmy..... pięknie... ach...

Gekon! Kiedyś z podobnym potworem nawet walczyłem. Pojedynek skończył się remisem! Ogon wylądował w ogrodzie za oknem, reszta schowała się za szafą!

W krainie zwierząt... przygody nieuniknione